سؤال: سال‌هاى عمر شما که دور از ایران بودید، چگونه گذشت؟ جواب: مدتى در ترکیه تبعید بودم (حدود یکسال) و بعد به نجف تبعید شدم و چهارده سال در عراق بودم و فعلاً هم آمده‌ام اینجا. در این مدت علاوه بر تدریس مسائل مذهبى، هر چند گاهى مردم را از جنایات شاه به وسیله پیام و یا سخنرانى آگاه مى‌کردم. من در این مدت یک لحظه ساکت نبوده‌ام.

سؤال: چگونه فرانسه را به عنوان محل اقامت خود برگزیدید؟ و چگونه این محل (خانه خالى) را براى اقامت برگزیدید؟

جواب: اول قصد داشتم از راه کویت به سوریه بروم. کویت با اینکه ویزا داشتم راهم نداد و گفت احساس خطر مى‌کند، حتى اجازه عبور تا فرودگاه را براى خود خطرناک خواند، به همین جهت آمدم در کشورى که اینچنین نباشد و اگر بتوانم در کشورى اسلامى به فعالیت‌هاى الهى خود ادامه دهم، خواهم رفت. آمدن ما به اینجا علت خاصى ندارد.

سؤال: شرایط دولت فرانسه براى اقامت شما در این کشور چه بود؟

جواب: دولت فرانسه هیچ‌گونه شرطى براى ماندن من نکرده است و من زیر بار هیچ شرطى که به ضرر ملت ایران باشد نمى‌روم. بله، در اوائل آنان از مصاحبات من جلوگیرى کردند که‌