ثالثا این فلسفه به نوعی مقاومت و نوعی رضا و تسلیم می‌خواند ، مقاومت‌ " البته مقاومت درونی " در برابر تأثیر حوادث ( نه خود حوادث ) و تسلیم در برابر آنچه به حکم طبیعت و یا تقدیر الهی چاره ناپذیر است . اراده خوب اراده‌ای است که از طرفی مقاوم باشد و از طرف دیگر با حوادث‌ جبری و ضروری ستیزه بیهوده نکند . ولی از نظر اخلاقی ، این مقدار برای توجیه خوبی اراده کافی نیست . باید مقصدی خوب که خوبی خود را نه از ناحیه اراده ، از ناحیه دیگر داشته و به‌ علاوه آن مقصد ، خوب فی نفسه باشد نه خوب برای من ، و به عبارت دیگر مقصدی که خوب مطلق باشد نه خوب نسبی در میان باشد . اگر معنی اخلاق ، دستور العمل زندگی باشد به معنی اینکه هر کسی برای‌ اینکه خوشتر و بهتر و نیرومندتر و با شخصیت‌تر زندگی کند باید آن دستورها را به کار بندد ، دستور العملهای رواقیون را می‌توان اخلاق شمرد . و اما اگر اخلاق را به معنی رفتار با فضیلت و قابل تقدیس و متعالی بدانیم ، آنچه رواقیون گفته‌اند کافی نیست . زیرا آنچه رواقیون می‌گویند ، خوب‌ نسبی ، یعنی خوب برای همان فردی است که به کار می‌بندد ، و حال آنکه قبلا گفتیم که خیر و فضیلت ، آنگاه خیر و فضیلت است که نسبت به اشخاص‌ متغیر نباشد . اخلاق رواقی با اخلاق کلبی ، در بی‌اعتنائی و تأثیر ناپذیری از حوادث‌ اشتراک دارند . تفاوت در این است که اخلاق کلبی خوبی را در بی‌نیازی‌ عملی و ترک همه چیز می‌داند و از همه چیز کناره می‌گیرد و " سگ زیستی ة و " حیوان زیستی " را توصیه