همه تحسینهای قهرمانان در هر رشته‌ای از این قبیل است .
هدف دیگر عارف از عبادت ، شایستگی خود عبادت یعنی شرافت و حسن‌ ذاتی عبادت است . عبادت از آن جهت که نسبت و ارتباطی است میان بنده‌ و خدا ، کاری است درخور انجام دادن . پس لازم نیست که الزاما هر عبادتی‌ به خاطر طمعی یا ترسی باشد .
جمله معروفی که از علی علیه‌السلام نقل شده است که : « الهی ما عبدتک‌ خوفا من نارک و لا طمعا فی جنتک بل وجدتک اهلا للعبادش فعبدتک » عبادت‌ به خاطر شایستگی معبود را بیان می‌کند .
عرفا روی این مطلب زیاد تکیه می‌کنند که اگر هدف و مطلوب انسان در زندگی و یا در خصوص عبادات ، غیر از ذات حق چیزی باشد ، نوعی شرک‌ است . عرفان صددرصد برضد این شرک است . در این زمینه سخنهای لطیف‌ بسیار گفته‌اند . ما در اینجا به تمثیلی عالی و لطیف که سعدی در ة بوستان " ضمن داستانی از محمود غزنوی و ایاز آورده است قناعت می‌کنیم :

یکی خرده بر شاه غزنین گرفت

که حسنی ندارد ایازای شگفت

گلی را که نه رنگ باشد نه بو

دریغ است سودای بلبل بر او

به محمود گفت این حکایت کسی

بپیچید ز اندیشه بر خود بسی

[١] [ خدایا من تور را از ترس آتشت و یا به طمع بهشت عبادت نکردم‌ بلکه تو را شایسته عبادت یافتم و عبادت کردم ] .