" بزرگترین خوبی حزم است . حزم حتی از فلسفه گرانبهاتر است " .
در همه اینها توجه او به کاهش دادن رنجها است . به همین دلیل به هیچ‌ وجه نباید فلسفه او را فلسفه عیاشی و دم غنیمت شماری دانست .
اپیکور ، در مسئله لذت ، و یا به تعبیر صحیحتر در مسئله دوری از رنج ، توجهش به لذات و آلام جسمانی است و بس . او به لذات روحی از قبیل‌ لذات حاصل از علم و تحقیق یا از خیر اخلاقی یا از عبادت عارفانه توجه و بلکه آشنایی ندارد . او می گوید : " اگر من لذتهای چشائی و لذتهای عشق و لذتهای بینائی و شنوائی را کنار بگذارم ، دیگر نمی‌دانم خوبی را چگونه تصور کنم ؟ . . . سر آغاز و سرچشمه‌ همه خوبیها لذت شکم است ، حتی حکمت و فرهنگ را باید راجع به آن‌ دانست . . . لذت روح عبارت است از تفکر در لذات جسم ، و یگانه‌ امتیاز آن بر لذات جسم این است که ما می‌توانیم به جای تفکر درباره رنج‌ ، به تفکر درباره خوشی بپردازیم . بدین ترتیب بر لذتهای روحی بیش از لذات جسمی تسلط داریم " [١] .
این فلسفه ، مانند فلسفه کلبی یک فلسفه جامعه گریز و فرد گرا است ، دعوت به گمنامی و گریز از اجتماع می‌کند ، چون تنها به این وسیله است که‌ از پاره‌ای رنجها می‌توان در امان ماند .
در مجموع ، در این فلسفه ، هیچگونه ارزش معنوی و انسانی دیده نمی‌شود .
فلسفه کلبی از این جهت بر این فلسفه ترجیح دارد که

[١] تاریخ فلسفه غرب ، ج ١ ، ص . ٤٧٥