و خدمت . زیبائی معقول همان است که از آن به " نیکی " یا " حسن عمل‌ " یا " خیر اخلاقی " تعبیر می‌کنیم . زیبائی عدالت از نوع زیبائی معقول‌ است نه محسوس . پس باز گشت عدالت به " خیر " و " نیکوئی " است.
از طرف دیگر : عدالت ، ناموس اصلی جهان است . در همه نظام هستی ، اصل عدالت و انتظام و تناسب به کار رفته است . جهان به عدل و تناسب‌ برپا است . لهذا اگر کسی از عدالت تخطی کند و " اگر فردی از حد استعداد و قابلیت طبیعی خود پا فراتر گذاشت ، می‌تواند برای مدت معینی‌ امتیازات و منافعی تحصیل کند ، ولی خداوند عدالت و انتقام ، او را تعقیب خواهد کرد . . . طبیعت مانند راهنمای یک ارکستر است که با باتون مخوف خود ، هر سازی را که سرناسازگاری داشته باشد به جای خود می‌نشاند ، و صدا و آهنگ طبیعی او را باز می‌گرداند " [١] .
علیهذا حقیقت عبارت است از درک عدالت جهانی، و درک عدالت اخلاقی.
از نظر افلاطون ، خیر ( حتی خیر اخلاقی ) حقیقتی است عینی ، مستقل از ذهن ما ، یعنی مانند واقعیتهای ریاضی و طبیعی که قطع نظر از ذهن ما وجود دارد ، خیر اخلاقی نیز وجود دارد ، محصول رابطه ذهن ما با یک واقعیت‌ خارجی نیست که امر نسبی باشد ، بلکه وجود فی نفسه دارد و مطلق است .
خیر که خود حقیقتی است مستقل از ذهن ما ، از نظر " شناخت " امری‌ بدیهی نیست ، بلکه نظری است ، یعنی باید در تحصیل شناخت آن ، با نیروی‌ منطق و فلسفه کوشید . لهذا تنها

[١] همان کتاب ، ص ٣٥ - . ٣٦