می‌کند و " عنین " را مثال می‌آورد ، می‌گوید " عنین " چون فاقد غریزه‌ جنسی است و آن لذت را نچشیده است ، هر مقدار آن لذت برایش توصیف‌ شود اشتیاقی در او پدید نمی‌آید . پس ذوق ، چشیدن لذت است . ذوق عرفانی یعنی درک حضوری لذات حاصل از تجلیات و مکاشفات . چشیدن ابتدائی " ذوق " است ، ادامه یافتن آن ة شرب = نوشیدن " است و سرخوش شدن " سکر " است ، پر شدن از آن " ری‌ = سیراب شدن " است . عرفا معتقدند آنچه از ذوق دست می‌دهد تساکر است نه سکر ، و آنچه از شرب دست می‌دهد سکر است ، ولی حالت حاصل از پرشدن ، به خود آمدن ( صحو ) است . در کلمات عرفا به همین مناسبت سخن از می‌و شراب زیاد آمده است .

١٤ ، ١٥ ، . ١٦ محو ، محق ، صحو

در کلمات عرفا سخن از محو و صحو نیز بسیار آمده است . مقصودشان از محو این است که عارف به جایی می‌رسد که محو در ذات حق می‌گردد و از خود فانی می‌شود ، یعنی " من " در او محو می‌شود ، او دیگر خود را مانند دیگران " من " درک نمی‌کند . اگر محو شدن به حدی برسد که آثار " من " نیز محو شود " محق ة نامیده می‌شود . محو و محق هر دو بالاتر از مقام غیبت است که قبلا اشاره‌ شد . محو و محق ، فنا است . ولی عارف ممکن است از حالت فنا به حالت‌ بقاء باز گردد . اما نه به این معنی که تنزل کند در حالت اول ، بلکه به‌ این معنی که بقاء بالله پیدا می‌کند . این حالت را