نیز می‌گوید : این نام در اواخر قرن دوم هجری پیدا شده است . از روایتی‌ که در کتاب المعیشة کافی ، جلد پنجم آمده است ظاهر می‌شود که در زمان‌ امام صادق علیه‌السلام گروهی سفیان ثوری و عده‌ای دیگر در همان زمان یعنی در نیمه اول قرن دوم هجری به این نام خوانده می‌شده‌اند .
اگر ابوهاشم کوفی اولین کسی باشد که به این نام خوانده شده باشد واو استاد سفیان ثوری متوفا در سال ١٦١ هجری هم بوده است ، پس در نیمه اول‌ قرن دوم هجری این نام معروف شده بوده است نه در اواخر قرن دوم ( آنچنانکه نیکولسون و دیگران گفته‌اند ) و ظاهرا شبهه‌ای نیست که وجه تسمیه‌ صوفیه به این نام پشمینه پوشی آنها بوده است [١] .
صوفیه به دلیل زهد و اعراض از دنیا از پوشیدن لباسهای نرم اجتناب‌ می‌کردند و مخصوصا لباسهای درشت پشمین می‌پوشیدند .
اما اینکه از چه وقت این گروه خود را " عارف " خوانده‌اند باز اطلاع‌ دقیقی نداریم . قدر مسلم این است و از کلماتی که از سری سقطی متوفا در ٢٤٣ هجری نقل شده است [٢] معلوم می‌شود که در قرن سوم هجری این اصطلاح ، شایع و رایج بوده است . ولی در کتاب " اللمع " ابونصر سراج طوسی که‌ از متون معتبر عرفان و تصوف است جمله‌ای از سفیان ثوری نقل می‌کند که‌ می‌رساند در حدود نیمه اول قرن دوم این اصطلاح پیدا شده بوده است . ( اللمع ص ٤٢٧ ) به هر حال در قرن اول هجری گروهی به نام صوفی وجود نداشته است ، این‌ نام در قرن دوم پیدا شده است و ظاهرا در همین

[١] صوف = پشم . [٢] تذکرش الاولیاء شیخ عطار .