که در کتب عربی از او به " دیوجانس " تعبیر می‌شود . این مکتب بیشتر به نام او شهرت دارد . ولی دیوژن استادی دارد به نام " انتیس تنس ة که شاگرد سقراط بوده است . می‌گویند : " او تا پس از مرگ سقراط در محفل اشرافی شاگردان وی به سر می‌برد ، اما چون سالهای جوانی را پشت سرگذاشت دیگر جز خوبی صاف وساده ، هیچ‌ چیز را نمی‌پذیرفت ، با کارگران محشور شد و جامه آنان به تن کرد ، به‌ زبانی که مردم درس نخوانده نیز بفهمند در کوی و برزن به موعظه پرداخت ، فلسفه‌های دقیق در نظرش بی ارزش بود ، بازگشت به طبیعت اعتقاد داشت و در این اعتقاد افراط می‌کرد ، می‌گفت باید نه دولت وجود داشته باشد ، نه‌ مالکیت خصوصی ، نه زناشوئی ، نه دین . می‌گفت ترجیح می‌دهم مجنون باشم ، عیاش نباشم " [١] .
دیوژن ، شاگرد انتیس تنس است . معتقد بود که از تمدن باید فرار کرد و در حقیقت می‌خواست در شیوه و روش زندگی مانند حیوانات زندگی کند و درباره او نوشته‌اند که " بر آن شد که همچون سگ زندگی کند " [٢] .
لغت " کلبی " اولین بار بر او اطلاق شد .
فلسفه کلبیان ، براساس " شریعت نسبی " موجودات ، یعنی براساس‌ زیانبار بودن ، آنها برای انسان است . سعادت انسان را هر چه بیشتر در رهائی و آزادی و استغنای انسان از متاع دنیا می‌دانستند . فضیلت را تنها در یک چیز می‌دانستند و آن غنای نفس است ، ولی غنای نفس را در این‌ می‌دانستند که عملا هم انسان خود را از

[١] راسل ، تاریخ فلسفه غرب ، ج ١ ، ص . ٤٥٢ [٢] همان کتاب ، ص . ٤٥٣