آشنایی با علوم اسلامی 2 - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٩٨

عدالت اخلاقی و فردی منتهی می‌شود .
افلاطون معتقد است فقط سه چیز ارزش دارد : عدالت ، زیبائی ، حقیقت [١] . و مرجع این سه چیز را افلاطون به یک چیز می‌داند ، و آن " خیر ة است . پس فقط یک چیز ارزش دارد و آن " خبر " است ، و آن چیزی که‌ باید درپی آن بود ، " خیر " است ، و آن چیزی که در پی آن بودن اخلاق‌ است " خیر " است . لازم است مطلب را توضیح دهیم : افلاطون عدالت اجتماعی را اینچنین تعریف کرده است : " عدالت آن است که کسی آنچه حق او است به دست آورد و کاری را در پیش گیرد که استعداد و شایستگی آن را دارد " [٢] .
درباره عدالت فردی می‌گوید : " عدالت در فرد نیز نظام و انتظام مؤثر و منتج است ، هماهنگی قوای‌ یک فرد انسانی است ، به این معنی که هر یک از قوا در جای خود قرار گیرد و هر یک در رفتار و کردار انسان تشریک مساعی کند " [٣] .
پس می‌بینیم که عدالت را چه عدالت فردی و چه عدالت اجتماعی به توازن‌ و تناسب تعریف کرده است . توازن و تناسب ، یعنی زیبایی . پس بازگشت‌ عدالت به زیبائی است .
از طرف دیگر : زیبائی دو نوع است ، محسوس و معقول ، زیبایی محسوس‌ مانند زیبایی یک گل ، یا زیبائی طاووس ، یا زیبائی یوسف . اما زیبائی‌ معقول که با عقل و قابل ادراک است نه با حس ، مانند زیبائی راستی ، زیبائی ادب ، زیبائی تقوا ، زیبائی ایثار