مطالعه نکرده‌اند حق ندارند در این مسائل قضاوت کنند ، تا چه رسد به سایر طبقات . این اصطلاحات بر خلاف اصطلاحات عرفان نظری ، قدیمی است ، لااقل از قرن‌ سوم ، یعنی از زمان ذوالنون و با یزید و جنید سابقه دارد . اینک ما بعضی از اصطلاحات را طبق آنچه قشیری و دیگران گفته‌اند می‌آوریم‌ :

. ١ وقت

در درس پیش این اصطلاح را از بوعلی نقل کردیم . اینکه بیان خود عرفا را می‌آوریم . خلاصه آنچه قشیری گفته است این است که مفهوم وقت ، یک‌ مفهوم نسبی و اضافی است . هر حالتی که عارض عارف شود ، اقتضای رفتاری‌ خاص دارد . آن حالت خاص آن نظر که رفتاری خاص ایجاب می‌کند " وقت‌ " آن عارف نامیده می‌شود . البته عارفی دیگر در همان حال ممکن است " وقت " دیگر داشته باشد ، و یا خود آن عارف در شرایط دیگر " وقت ة دیگر خواهد داشت ، و وقت دیگر رفتار و وظیفه‌ای دیگر ایجاب می‌کند . عارف باید " وقت شناس " باشد یعنی اینکه حالتی که از غیب بر او عارض شده است و وظیفه‌ای که در این زمینه آن حالت دارد باید بشناسد ، و هم عارف باید " وقت " را مغتنم بشمارد . لهذا گفته‌اند : " عارف ، ابن الوقت است " . مولوی می‌گوید :

صوفی ابن الوقت باشد ای رفیق

نیست فردا گفتن از شرط طریق