سازد . بسیاری از خود عرفا نیز ملامتیگری را محکوم می‌کنند .
مقصود این است که روش ملامتگری که در میان بعضی از عرفا معمول بوده‌ سبب شده که آنها تعمد خاصی در ارائه ضد مقاصد و ضد منویات و ضد اهداف‌ خود داشته باشند ، و این کار فهم مقاصد آنها را مشکلتر می‌سازد .
ابوالقاسم قشیری که از پیشوایان اهل عرفان است در رساله " قشیریه ة تصریح می‌کند که عرفا تعمد دارند در ابهامگوئی ، زیرا نمی‌خواهند افراد غیر وارد از اطوار و حالات و مقاصد آنها آگاه شوند ، زیرا برای غیر وارد قابل‌ فهم و درک نیست [١] .
اصطلاحات عرفا نیز زیاد است . برخی مربوط است به عرفان نظری یعنی به‌ جهان بینی عرفانی و تفسیری که عرفان از هستی می‌نماید . این اصطلاحات ، شبیه اصطلاحات فلاسفه است و مستحدث است . محی الدین عربی پدر همه یا بیشتر این اصطلاحات است و فهم آنها هم بسیار دشوار است . از قبیل : فیض اقدس ، فیض مقدس ، وجود منبسط حق مخلوق به ، حضرات خمس ، مقام‌ احدیث ، مقام و احدیت ، مقام غیب الغیوب و امثال اینها .
برخی دیگر مربوط است به عرفان عملی ، یعنی به مراحل سیر و سلوک‌ عرفانی . این اصطلاحات قهرا بیشتر مربوط به انسان است ، شبیه مفاهیم‌ روانشناسی یا اخلاقی است و در حقیقت نوعی خاص روانشناسی است ، آن هم‌ روانشناسی تجربی . به عقیده عرفا فلاسفه یا روانشناسان یا علمای دینشناسی‌ یا جامعه شناسان که عملا وارد این وادیها نشده‌اند و این اطوار نفس را از نزدیک مشاهده و

[١] رساله قشیریه ص . ٣٣