او از بوعلی سینا و فارابی بسی عظیمتر است . محی الدین بیش از دویست کتاب تألیف کرده است . بسیاری از کتابهای‌ او و شاید همه کتابهایی که نسخه آنها موجود است ( در حدود سی کتاب ) چاپ شده است . مهمترین کتابهای او یکی " فتوحات مکیه " است که‌ کتابی است بسیار بزرگ و در حقیقت یک دائره المعارف عرفانی است . دیگر کتاب فصوص الحکم است که اگر چه کوچک است ولی دقیقترین و عمیقترین متن عرفانی است . شروح زیاد بر آن نوشته شده است . در هر عصری‌ شاید دوسه نفر بیشتر پیدا نشده باشند که قادر به فهم این متن عمیق باشند. محی الدین در سال ٦٣٨ در دمشق درگذشت و همانجا دفن شد . قبرش در شام‌ هم اکنون معروف است . و . صدرالدین محمد قونوی . اهل قونیه ( ترکیه ) و شاگرد و مرید و پسر زن محی الدین عربی . با خواجه نصیر الدین طوسی و مولوی رومی معاصر است . بین او و خواجه نصیر مکاتبات رد و بدل شده و مورد احترام خواجه بوده‌ است . میان او و مولوی در قونیه کمال صفا و صمیمیت وجود داشته است . قونوی امامت جماعت می‌کرده و مولوی به نماز او حاضر می‌شده است و ظاهرا همچنانکه نقل شده مولوی شاگرد او بوده و عرفان محی الدینی را که در گفته‌های مولوی منعکس است از او آموخته است . گویند روزی وارد محفل‌ قونوی شد . قونوی از مسند خود حرکت کرد و آن را به مولوی داد که بر آن‌ بنشیند . مولوی ننشست و گفت جواب خدا را چه بدهم که بر جای تو تکیه‌ زنم ؟ قونوی مسند را به دور انداخت و گفت مسندی که تو را