ه . محی الدین عربی حاتمی طائی اندلسی . از اولاد حاتم طائی است . در اندلس تولد یافته اما ظاهرا بیشتر عمر خود را در مکه و سوریه گذرانده‌ است . شاگردان شیخ ابومدین مغربی اندلسی از عرفای قرن ششم است . سلسله‌ طریقتش با یک واسطه به شیخ عبدالقادر گیلانی سابق الذکر می‌رسد . محی الدین که احیانا به نام ابن العربی نیز خوانده می‌شود ، مسلما بزرگترین عرفای اسلام است . نه پیش از او و نه بعد از او کسی به پایه او نرسیده است . به همین جهت او را " شیخ اکبر " لقب داده‌اند . عرفان اسلامی از بدو ظهور قرن به قرن تکامل یافت . در هر قرنی - چنانکه‌ اشاره شد - عرفای بزرگی ظهور کردند و به عرفان تکامل بخشیدند و بر سرمایه‌اش افزودند . این تکامل تدریجی بود ولی در قرن هفتم به دست محی‌ الدین عربی " جهش " پیدا کرد و به نهایت کمال خود رسید . محی الدین عرفان را وارد مرحله جدیدی کرد که سابقه نداشت . بخش دوم‌ عرفان یعنی بخش علمی و نظری و فلسفی آن وسیله محی الدین پایه گذاری شد . عرفای بعد از او عموما ریزه خوار سفره او هستند . محی الدین علاوه بر اینکه عرفان را وارد مرحله جدیدی کرد یکی از اعاجیب روزگار است . انسانی است شگفت و به همین دلیل اظهار عقیده‌های متضادی درباره‌اش شده‌ است . برخی او را ولی کامل ، قطب الاقطاب می‌خوانند و بعضی دیگر تا حد کفر تنزلش می‌دهند . گاهی ممیت الدین و گاهی محی الدین اش می‌خوانند . صدر المتألهین فیلسوف بزرگ و نابغه عظیم اسلامی نهایت احترام برای او قائل‌ است . محی الدین در دیده