حكومت جهانى مهدى(عج) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٦ - ٥ ترسيم هدف آفرينش

جهان آفرينش بمانند همان باغ پرطراوت است و انسانها درختان و بوته‌هاى اين باغند.

آنها كه در مسير تكاملند درختان و شاخه‌هاى پر برند.

و آنها كه به پستى گرائيده و منحرف و آلوده‌اند علف هرزه‌هاى اين باغند.

مسلّماً اين آفتاب درخشان، اين مولكولهاى حياتبخش هوا، اينهمه بركات زمين و آسمان، براى آن آفريده نشده است كه مشتى فاسد و هرزه به جان يكديگر بيفتند و به خوردن يكديگر مشغول شوند و جز ظلم و ستم و جهل و فساد محصولى براى اجتماع آنها نباشد؛ نه! هرگز هدف آفرينش نمى‌تواند اينها باشد!

اين جهان و تمام مواهب آن- از ديدگاه يك فرد خداپرست كه با مفاهيمى چون علم و حكمت خدا آشناست- براى صالحان و پاكان آفريده شده است؛ همانگونه كه سرانجام نيز بطور كامل از دست غاصبان در خواهد آمد و در اختيار آنان قرار خواهد گرفت. (ان الارض يرثها عبادى الصالحون).

باغبان آفرينش (جهان پهناور هستى) به خاطر همين گروه فيض و مواهب خود را همچنان ادامه مى‌دهد؛ هر چند علف هرزه‌ها نيز به عنوان يك هدف تبعى سيراب گردند و بهره‌مند شوند؛ ولى بى‌شك هدف اصلى آنها نيستند.

و اگر فرضاً روزى فرا رسد كه آخرين نسل گروه صالحان از روى زمين برچيده شوند، آن روز دليلى بر ادامه جريان اين مواهب وجود