حكومت جهانى مهدى(عج) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٤ - ٣ حل نشدن در فساد محيط

بزرگترين گناهان شمرده شده است و ممكن است افراد ناوارد، تعجّب كنند كه چرا يأس از رحمت خدا اين قدر مهم تلقى شده- مهمتر از بسيارى از گناهان- فلسفه‌اش در حقيقت همين است كه گناهكار مأيوس از رحمت، هيچ دليلى نمى‌بيند كه به فكر جبران بيفتد و يا لااقل دست از ادامه گناه بردارد، و منطق او اين است:

«آب از سر من گذشته است، چه يك قامت چه صد قامت- من كه رسواى جهانم غم دنيا هيچ است- بالاتر از سياهى، رنگ دگر نباشد؛ آخرش جهنّم است من كه هم اكنون آن را براى خود خريده‌ام؛ ديگر از چه چيز مى‌ترسم!»

امّا هنگامى كه روزنه اميد براى او گشوده شود، اميد به عفو پروردگار و اميد به تغيير وضع موجود، نقطه عطفى در زندگى او پيدا مى‌شود و چه بسيار او را به توقّف كردن در مسير گناه و بازگشت به سوى پاكى و اصلاح دعوت مى‌نمايد.

به همين دليل، اميد را مى‌توان همواره به عنوان يك عامل مؤثّر تربيتى در مورد افراد فاسد شناخت؛ همچنين افراد صالحى كه در محيطهاى فاسد گرفتارند، بدون اميد نمى‌توانند خويشتن را حفظ كنند.

نتيجه اين كه، انتظار ظهور مصلحى كه هر قدر دنيا فاسدتر مى‌شود اميد ظهورش بيشتر مى‌گردد اثر فزاينده روانى در معتقدان دارد، و آنها را در برابر امواج نيرومند فساد بيمه مى‌كند؛ آنها نه تنها با گسترش دامنه فساد محيط مأيوستر نمى‌شوند، بلكه به مقتضاى: