.امام عليه السلام : مى پرسد : خداوند كه انسان را آفريد و به او جان داد ، براى چه او را مى ميراند ؟ در پاسخ او مى گويم : مرگ دريچه اى است براى اين كه انسان وارد زندگى ديگر شود و او در آن زندگى نيز حيات خواهد داشت . اى جابر! آيا تو در شكم مادر ، زنده بودى ؟

جابر : آرى ، زنده بودم .

.امام عليه السلام : آيا در شكم مادر ، غذا مى خوردى ؟

جابر : آرى .

.امام عليه السلام : آيا در شكم مادر ، يك انسان كامل ، اما كوچك به شمار مى آمدى؟

جابر : تصديق مى كنم كه انسان كاملى بودم .

.امام عليه السلام : به خاطر دارى كه در آن جا درباره مرگ فكر مى كردى يا نه ؟

جابر : نمى دانم .

.امام عليه السلام : از موضوع مرگ ، گذشته ، در شكم مادر چه آرزوهايى داشتى ؟

جابر : از وضع زندگى خود در شكم مادر ، هيچ چيز ياد ندارم .

.امام عليه السلام : با اين وصف، آيا زندگى خود را در اين جهان بهتر مى بينى ، يا در شكم مادر ؟