.امام عليه السلام : بين خداى من و تو يك تفاوت بزرگ هست و آن ، اين كه : پيش از آن كه تو ابزار نجّارى يا حجّارى را به دست بگيرى و شروع به كار كنى، خداى تو وجود ندارد؛ ولى خداى من قبل از اين كه من انديشه خود را به كار بيندازم ، وجود دارد . من خداى خود را از انديشه خود بيرون نياورده ام؛ چون خداى من، پيش از انديشه من وجود داشته است . كارى كه من كرده ام و مى كنم ، اين است كه با به كار انداختن انديشه خود، خدا را بهتر مى شناسم و به عظمت او بيشتر پى مى برم . هنگامى كه تو به صحرا مى روى و يك كوه بزرگ را مى بينى و در صدد بر مى آيى كه آن را بهتر بشناسى ، آيا من مى توانم بگويم كه تو با دست خود ، آن كوه را به وجود آورده اى و يا به وسيله انديشه ات آن را ساخته اى ؟ كوه ، قبل از تو وجود داشته و بعد از تو نيز خواهد بود و تو تنها مى توانى آن را بهتر بشناسى. تازه ، اين شناسايى هم محدود به ميزان معرفت توست . تو نمى توانى كوه را به خوبى بشناسى؛ چون دانايىِ تو به اندازه اى نيست كه بتوانى به مبدأ پيدايش آن پى ببرى و بفهمى كه پايان آن ، چه وقت است و از چه موادى تشكيل شده و در ميان آن و يا در اعماق آن ، چه معادنى وجود دارد و آن معادن چه فوايدى براى انسان دارند .