.امام عليه السلام : نمى شود . كسانى هستند كه در دوره جوانى كودن اند؛ ولى نشاط و طراوت جوانى ، مانع است كه كوتاه فكرى آنها به صورتى چشمگير، آشكار گردد . پس از گذشتن اين دوران، كوتاه فكرى در آنان جلوه مى نمايد . اما كسى كه در جوانى دانا و آگاه و پرهيزگار است ، در دوران پيرى نيز همين طور است. نهايت ، اين كه : از لحاظ نيروى جسمى ، مانند دوران جوانى نيست . طبقه دانشمندان ، در دوره پيرى ، داناتر و آگاه تر و تيزهوش تر از دوران جوانى به نظر مى رسند. زيرا با گذشت زمان ، توشه بيشترى از دانش به دست مى آورند و فكر آنان نيرومندتر مى گردد. همچنين نظرشان براى قضاوت ، بى غرض مى شود و مى فهمند كه بايد پيوسته از حقيقت ، جانبدارى نمايند .

جابر : من شنيده ام كه پيرى فراموشى مى آورد. آيا اين يك قانون كلّى است ؟

.امام عليه السلام : خير. آنچه موجب فراموشى مى گردد ، به كار نينداختن نيروى حافظه است. نيروى حافظه ، مانند ديگر نيروهاى موجود در انسان ، براى اين كه باقى بماند ، نيازمند به فعاليت است . يك جوان نيز اگر نيروى حافظه خود را به كار نيندازد ، دچار فراموشى مى گردد . فراموشى در بعضى از سالخوردگان ، در اثر اين است كه ضعف نيروى جسمى ، توجّه آنها را نسبت به محيطى كه در آن زندگى مى كنند ، كم مى كند و حتى توجّه آنها نسبت به نوه ها و نبيره ها اندك