گزيده غررالحكم و دررالكلم - التميمي الآمدي، عبد الواحد بن محمد - الصفحة ٥٤
٢٧٠.رُبَّ كَلِمَةٍ سَلَبَت نِعمَةً ؛ (٥٢٨٢)
.بسا سخنى كه نعمتى را برُبايد .
٢٧١.رُبَّ كَلامٍ جَوابُهُ السُّكُوتُ ؛ (٥٣٠٣)
.بسا سخنى كه پاسخش سكوت است .
٢٧٢.رُبَّ واعِظِ غَيرُ مُرتَدِعٍ ؛ (٥٣٦١)
.بسا واعظى كه خود [از گناه] باز نمى ايستد .
٢٧٣.رَغبَتُكَ فِى زاهِدٍ فيِكَ ذُلٌّ ؛ (٥٣٨٣)
.ميل تو به كسى كه از تو دورى مى كند ، خوارى است .
٢٧٤.رَدعُ النَّفسِ عَن زَخارِفِ الدُّنيا ثَمَرَةُ العَقلِ ؛ (٥٣٩٩)
.باز داشتن نفس از آرايه هاى دنيا ، ميوه خِرد است .
٢٧٥.رَوِّ قَبلَ العَمَلِ تَنجُ مِنَ الزَّلَلِ ؛ (٥٤٠١)
.پيش از عمل بينديش تا از لغزش ها نجات يابى .
٢٧٦.رَضِىَ بِالذُّلِ مَن كَشَفَ ضُرَّهُ لِغَيرِهِ ؛ (٥٤١٤)
.به خوارى تن داده است آن كه پريشانى خويش را براى ديگرى آشكار كند .
٢٧٧.رَأيُ الرَّجُلِ عَلى قَدرِ تَجرِبَتِهِ ؛ (٥٤٢٦)
.[درستىِ] رأى مرد به اندازه تجربه اوست .
٢٧٨.رِضَا المَرءِ عَن نَفسِهِ بُرهانُ سَخافَةِ عَقلِهِ ؛ (٥٤٤١)
.از خود راضى بودن آدمى ، دليل سَبُك عقلىِ اوست .
٢٧٩.زَكاةُ الجَمالِ العَفافُ ؛ (٥٤٤٩)
.زكات زيبايى ، پاك دامنى است .