ناصح الدّين ، ابوالفتح ، عبدالواحد بن محمّد تميمى آمِدى ، از عالمان شيعى اواخر قرن پنجم و نيمه نخست قرن ششم بود . «آمدى» هر چند با پديد آوردن اثر ماندگارى چون غُرَرُالحِكمَ و دُرَرُالكَلِم نام خود را در دفتر خوشه چينان حِكَم علوى جاودان ساخته است ، امّا آگاهى هايى كه درباره زندگانى او در كتب تراجم آمده ، به غايت اندك و پاره اى از آنها هم از سَرِ حدس و گمان است . به هر روى، از ميان شاگردان وى، از ابن شهر آشوب مازندرانى در كتب تراجم ياد شده است . برخى هم احمد غزّالى را از استادان او شمرده اند . [١] آمدى در اواسط قرن ششم هجرى چشم از جهان فروبست . [٢]

[١] طباطبايى ، عبدالعزيز ، «تدوين سخنان حكيمانه امير مؤمنان عليه السلام» : المحقّق الطباطبائى في ذكراه السنويّة الأولى ، ج ٣ ، ص ١٢٨١ .[٢] براى آگاهى بيشر از سال درگذشت وى ، ر . ك : مقدّمه مير جلال الدين محدّث اُرمَوى بر غررالحكم و دررالكلم ، صفحه ع به بعد . نيز براى آگاهى بيشتر از تاريخ حيات آمدى، ر . ك : رياض العلماء ، ج ٣ ، ص ٢٨١ ؛ روضات الجنات ، ج ٥ ، ١٧٠ .