مرزهاى توحيد و شرك در قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٥ - فصل سوم

((وَ مِنَ النّاسِ مَنْ يَتّخِذُ مِنْ دُونِ اللّهِ أنْداداً يُحِبُّونَهُمْ كَحُبّ اللّهِ)).[١]

«بعضى از مردم، معبودهايى غير از خداوند براى خود انتخاب مى كنند و آنها راهمچون خدا دوست دارند».

قرآن كريم از زبان مشركين كه در روز قيامت از پرستش آلهه پشيمان شده اند مى فرمايد:

((تَاللّهِ إِنْ كُنّا لَفِى ضَلال مُبِين * إذْ نُسَوّيكُمْ بِرَبّ العالَمِين)).[٢]

«به خدا سوگند كه ما در گمراهى آشكارى بوديم * چون شما را با پروردگار عالميان برابر مى شمرديم!».

٦ ـ انسان خداپرست، قانون گذارى، تحريم و تجويز اعمال را فقط درصلاحيت خداوند مى داند:

((إِنِ الحُكْمُ إلاّ للّهُ)).[٣]

«حكم تنها از آن خداست».

اما انسان مشرك، قانون گذارى و تشريع را در اختيار احبار، راهبان و ياعالمان دينى دنياپرست مى داند:

((وَاتّخَذُوا أحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أرْباباً مِنْ دُونِ اللّه)).[٤]