مربّى نمونه(تفسير سوره لقمان) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٥٧ - اسرار اجتماعى نماز

به صورت روشن ترى جلوه مى كنند و سيماى وحدت و اتحاد و چهره مساوات و برابرى، از صف هاى فشرده نمازگزاران، توجه هر فرد خودى وبيگانه را به خود جلب مى كند.

٣. شخص نمازگزار ناچار است براى صحت و قبولى نماز خود از بسيارى از گناهان اجتناب ورزد، ناچار است مكان نماز و لباسى را كه در آن نماز مى گزارد، از طريق حلال تهيه كند، مجبور است پول آب غسل و وضو را از مال حلال بپردازد; اين گونه تقليد، باعث مى شود كه انسان در كار و كسب خود،تجديد نظر نمايد و آنها را بر طبق موازين شرع انجام دهد.

ممكن است گاهى تصور شود كه ميان نمازگزاران و اجتناب از بسيارى از محرمات، ملازمه اى نيست، زيرا مرد نمازگزار مى تواند، مكان و جامه نماز را از مال حلال تهيه كند و به نماز اختصاص دهد و در باقى امور به كوچك ترين وظايف شرعى پاى بند نباشد، ولى اين تصور درست نيست، زيرا در هزاران نفر شايد فقط يك نفر مى تواند به اين طرز زندگى كند، يعنى فقط در مكان و جامه نماز و در پول آب غسل و وضو، مقيد به حلال بودن باشد، و الاّ افراد لاابالى و بى بند و بار كه حلال و حرام را از هم نمى شناسند، نمى توانند خود را در امور نماز مقيد سازند و در قسمت هاى ديگر دست خود را باز بگذارند.

شايد اين آيه به همين مطلب اشاره مى كند و مى فرمايد:

(إِنَّ الصَّلوةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشاءِ وَالْمُنْكَرِ);[١]

«نماز از كارهاى زشت و ناپسند باز مى دارد.»