مربّى نمونه(تفسير سوره لقمان) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٩ - ٣ نشانه هاى نيكوكاران

زبان آنان را در روز رستاخيز مى بندد; ديگر نمى توانند بگويند: پروردگارا ما را معذور بدار و ما به وظايف و تكاليف خود جاهل و نادان بوديم، بلكه به آنان خطاب مى شد:

(قالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آياتُنا فَنَسِيتَها وَكذلِكَ الْيَومَ تُنْسى);[١]

«خداوند به آنان مى گويد: آيات و پيامبران ما به سوى تو آمدند، ولى تو آنها را به دست فراموشى سپردى و امروز نيز تو فراموش مى شوى».

خود قرآن بار ديگر اين حقيقت را به روشن ترين وجه، ضمن آيه اى بيان مى كند و مى فرمايد:

(يُضِلُّ بِهِ كَثيراً وَيَهْدِى بِهِ كَثيراً وَما يُضِلُّ بِهِ إِلاّ الْفاسِقينَ);[٢]

«]با مثل هاى[ قرآن گروهى گمراه و گروه زيادى هدايت مى شوند و جز بدكاران كسى گمراه نمى گردد.»

مولوى اين حقيقت را در ضمن مثلى مجسم مى كند و مى گويد: مثل قرآن مانند طناب چاه است كه گروهى به وسيله آن از چاه بيرون مى آيند و برخى به وسيله آن در درون آن وارد مى شوند، اين تقصير طناب نيست، بلكه تقصير آن كسى است كه از آن به طور معكوس استفاده مى كند; چنان كه مى گويد:

از خدا مى خواه تا زين نكته ها *** در نلغزى و رسى در انتها

ز آن كه از قرآن بسى گمره شدند *** زين رسن قومى درونِ چَه شدند

مر رسن را نيست جرمى اى عنود *** چون تو را سوداى سر بالا نبود