مربّى نمونه(تفسير سوره لقمان) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٦ - ٣ نشانه هاى نيكوكاران

مى كنيم:

١.(يا أَيُّها النّاسُ إِنّى رَسُولُ اللّهِ إِلَيْكُمْ جَميعاً);[١]

«اى مردم! من فرستاده خدا به سوى همه شما هستم.»

اين آيه به روشنى گواه بر اين است كه آيين اسلام، آيين جهانى است و به منطقه اى اختصاص ندارد.

٢. (ما كانَ مُحَمَّداً أَبا أَحَد مِنْ رِجالِكُمْ ولكِنْ رَسُولَ اللّهِ وَخاتَمَ النَّبِيِّينَ وَكانَ اللّهُ بِكُلِّ شَىْء عَلِيماً);[٢]

«محمد، پدر هيچ يك از مردان شما نيست، بلكه فرستاده خدا و خاتم پيامبران است و خداوند از هر چيز آگاه است.»

خداوند براى تثبيت عمومى بودن رسالت وى، هنگامى كه درباره كتاب او(قرآن) سخن مى گويد، آن را راهنماى جهانيان معرفى مى كند:

(شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِى أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرآنُ هُدًى لِلنّاسِ وَبَيِّنات مِنَ الْهُدى وَالْفُرقانِ);[٣]

«ماه رمضان ، ماهى است كه در آن، قرآن فرو فرستاده شده است; قرآنى كه براى هدايت عموم مردم نازل شده و در آن دلايلى است كه موجب هدايت و جدا كننده حق از باطل است.»

اين آيات و مانند آنها مى رساند كه نبوت پيامبر اسلام، جهانى است، حتى فيض معنوى قرآن كه همان هدايت و راهنمايى است، به گروه معينى