مربّى نمونه(تفسير سوره لقمان) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٠٦ - ٢٠ علم و قدرت بى پايان

به رموز يك سلول احاطه پيدا كند. او هنوز به بسيارى از اسرار وجود خود پى نبرده است، همچنان وجود او مجموعه سراپا راز و ابهام است. آگاهى هاى او با همه پيشرفتى كه كرده است، محدود به كره خاكى و قسمتى بالاتر از آن است، در صورتى كه محيط زندگى و تمام سيارات منظومه شمسى و اقمار آن در برابر عظمت خيره كننده جهان آفرينش، بسيار بسيار ناچيز است.

ما در جهانى به سر مى بريم كه صدها هزار كهكشان دارد و منظومه شمسى ما با تمام اقمار و سياراتش جزء كوچك يكى از كهكشان هاست. اين جهان سحابى هايى دارد كه به صورت قطعه ابرى ديده مى شوند، ولى همين قطعه ابر، حتى در تلسكوپ هاى كوچك به انبوه ستارگانى تبديل مى شود و يكى از اين سحابى ها را كه قريب نهصد هزار سال نورى از ما فاصله دارد و عرض آن برابر با ٤٥هزار سال نورى است، سحابى عظيم «اندرومدا»[١] مى نامند، اين سحابى تنها داراى چندين ميليون خورشيد است.[٢] ستارگانى مانند دانه هاى برف، فاصله بين ما و اين سحابى را پوشانيده است.

درك وسعت جهان هستى و قوانين و رموز عالم آفرينش از گنجايش عقل بشرى، بيرون است. او همين اندازه مى داند ميلياردها جاندار دريايى و زمينى و بيليون ها گل وگلبرگ و نبات، نمونه بسيار بسيار كوچكى از اقيانوس عظيم جهان خلقت است. بهترين وروشن ترين جمله براى معرفى اين اقيانوس عظيم بى كرانه، همان جمله اى است كه آيه مورد بحث آن را آورده و مى فرمايد:

(وَلَوْ أَنَّمَا فِى الأرْضِ مِنْ شَجَرَة أَقْلامٌ...); اگر تمام درختان روى