مربّى نمونه(تفسير سوره لقمان) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٩١ - قرآن و تسخير فضا

هر نقطه اى كه او مايل بود مى برد، چنان كه مى فرمايد:

(وَلِسُلَيْمانَ الرِّيحَ عاصِفَةً تَجْرِى بِأَمْرِهِ);[١]

يعنى باد وزنده مسخر سليمان بود و به فرمان او حركت مى كرد.

پس از سليمان ، حضرت مسيح(عليه السلام) دومين شخصيت آسمانى است كه درهاى آسمان را به روى بشر گشود، آن جا كه قرآن درباره وى مى گويد:

(وَمَا قَتَلُوهُ وَمَا صَلَبُوهُ وَلكِنْ شُبِّهَ لَهُمْ... بَلْ رَفَعَهُ اللّهُ إِلَيْهِ);[٢]

«او را نكشتند و به دار نياويختند، بلكه براى آنان مشتبه شد...بلكه خدا او را به سوى خود بالا برد.»

گروهى از مفسران، جمله (بل رفعه اللّه) را چنين تفسير مى كنند كه او را از اين كره خاكى بالا برده و در ديگر كرات آسمانى جاى داد; ولى از همه روشن تر معراج و سير جسمانى و روحانى پيامبر خاتم است كه در قرآن در سوره هاى «اسراء» و «النجم» آمده است و از سير او در عوالم بالا به صراحت كامل خبر داده است.[٣]

خلاصه، پيامبران نخستين كسانى بودند كه درهاى آسمان ها را از طريق اعجاز به روى بشر گشوده و امكان عقلى آن را عملاً ثابت كرده اند. در قرآن مجيد از برخى از آيات مى توان امكان تسخير كرات بالا را استفاده كرد، ولى استفاده اين مطلب نياز به لطف قريحه دارد.