مربّى نمونه(تفسير سوره لقمان) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٩٠ - قرآن و تسخير فضا

تسخير ديگر كرات را در نظر آنان جلوه دادند يا به عبارت صحيح تر، اين چند صد هزار مهندس و تكنيسين نبودند كه با علوم و دانش هاى خويش به فضانوردان توان بخشيدند كه اين طرح را اجرا كنند و از اين راه، نام و نشان و افتخارى براى خود كسب نمايند; آنان نخستين پيروان اين راه نبودند، بلكه نخستين گروهى كه درهاى آسمان ها را به روى بشر گشود، انبيا و پيامبران آسمانى بودند و قرآن مجيد، كتاب آسمانى ما، از تسلط آنان بر فضا و آسمان ها گزارش داده است.

در قدرت سليمان ، همين بس كه باد به فرمان او حركت مى كرد و راهى را كه مراكب آن روز در ظرف يك ماه مى پيمودند، وى در نيم روز طى مى كرد و در ظرف يك روز، مسافت دو ماه را مى پيمود. معمولاً كاروان ها با وسايل نقليه آن روز، روزانه هشت فرسنگ راه مى پيمود و در ظرف يك ماه ٢٤٠فرسنگ را طى مى كرد و در ظرف دو ماه، مسافت ٤٨٠فرسنگ را زير پا مى نهاد. سليمان بر اثر تسخير مركبى تندرو كه خدا در اختيار او نهاده بود، مى توانست مسافت ٤٨٠فرسنگ را در ظرف يك ماه در هوا بپيمايد، ولى روشن نيست كه صعود وى در فضا چقدر بود و تا چه اندازه از سطح زمين بالا مى رفت.

قرآن مجيد اين حقيقت را در آيه زير بيان مى كند:

(وَلِسُلَيْمانَ الرِّيحَ غُدُوُها شَهْرٌ وَرَواحُهَا شَهْرٌ);[١]

«باد را براى سليمان مسخر ساختيم. مسير آن در هر نيم روز، مسافت يك ماه بود.»

باد كه در تسخير او بود، او وگروهى از همراهان او را حركت مى داد، به