شهيد مطهرى در اين زمينه مى‌نويسد:
«تن‌پرورى غير از مسأله رشد دادن و پرورش واقعى نيروهاى جسمانى است، و بلكه اين دو، تا حدّى بر ضدّ يكديگرند؛ يعنى اگر انسان بخواهد جسمش را پرورش دهد، به اين معنى كه بر اساس طبيعت تكميلش كند و سلامتش را حفظ نمايد، بگونه‌اى كه از آسيبها و بيماريها دور بماند وعمرش را طولانى كند، بايد با آن نوع تن پرورى كه نفس‌پرورى و شهوت پرورى است، مبارزه كند.» «١» تربيت عقلى‌ تربيت عقل عبارت است از: پرورش و شكوفايى استعداد تعقّلِ نهفته در انسان به منظور دستيابى به حقيقت و واقعيّت.
اين نوع تربيت نيز در اسلام مورد توجّه قرار گرفته كه تبيين آن را در چهار محور به بحث مى‌گذاريم:
الف- عقل از ديدگاه اسلام‌ بطور كلّى اسلام براى عقل و تعقّل، ارزش ويژه‌اى در نظر گرفته، تا جايى كه آن را اوّلين مخلوق روحانى «٢»، فرستاده حقّ «٣»، دوست پسنديده «٤»، راهنماى مؤمن «٥» و ملاك ثواب و عقاب «٦» معرّفى كرده و با آياتى چون «لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ» «٧»، «لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُونَ» «٨» و «افَلا يَتَدَبَّرُونَ» «٩» جايگاه ويژه تعقّل را گوشزد نموده است.