بنابراين، رسيدن به مقامات عالى آخرت جز از كانال دنيا ميسور نيست و دنيا بستر تكامل و محلّ بارور ساختن بذر آخرت است. اگر مى‌بينيم در بعضى از آيات و روايات، دنيا مورد نكوهش قرار گرفته، در واقع خود دنيا منظور نيست، بلكه دنيا دوستى و هدف قراردادن دنيا، محكوم و سرزنش شده است و فكر كسانى تخطئه گشته كه مى‌گويند:
«انْ هِىَ الّا حَياتُنَا الدُّنْيا نَمُوتُ وَ نَحْيا وَ ما نَحْنُ بِمَبْعُوثينَ» «١» زندگانى جز اين چند روزه حيات دنيا بيش نيست كه زنده شده و خواهيم مرد و ديگر برانگيخته نخواهيم شد.
در مقام مقايسه ميان دنيا و آخرت بطور قطع، جهان باقى بر جهان فانى ترجيح دارد و اين رجحان از جهات گوناگونى از قبيل جاودانگى آخرت، زوال ناپذيرى نعمتهاى آن و ...
قابل اثبات است. قرآن مجيد به برترى حيات اخروى تصريح كرده، مى‌فرمايد:
«وَ الْاخِرَةُ خَيْرٌ وَ ابْقى» «٢» آخرت بهتر و پايدارتر است.
در جاى ديگر مى‌فرمايد:
«قُلْ مَتاعُ الدُّنْيا قَليلٌ وَ الْاخِرَةُ خَيْرٌ لِمَنِ اتَّقى» «٣» بگو كالاى دنيا اندك است و آخرت براى كسى كه تقوا پيشه كند، بهتر است.
محدود ندانستن فراگيرى علم‌ يكى ديگر از ويژگيهاى تعليم و تربيت اسلامى اين است كه تحصيل علم را به زمان، مكان، افراد و طبقه خاصّى محدود نمى‌داند؛ ١- از جهت زمان: در بينش اسلامى به دانش اندوزى از گهواره تا گور سفارش شده‌