آنها در آيه ١٥٧ از سوره اعراف اشاره شده است بااين حال، وقتى از ميان همه رسالتهاى آن حضرت، تزكيه و تعليم در قرآن مورد تأكيد قرار مى‌گيرد و نه يكبار كه چهار بار به آن اشاره مى‌شود، اين خود بهترين و گوياترين دليل بر اهميت اين دو رسالت مهمّ پيامبر است.
رسول خدا صلى الله عليه و آله، خود را تربيت شده پروردگار دانسته، مى‌فرمايد:
«أَدَّ بَنى رَبّى‌ فَأَحْسَنَ تَأْديبى‌» «١» پروردگارم مرا تربيت كرده است و چه نيكو تربيتى.
در سخنى ديگر، رسالت خويش را تربيت انسانها و آراستن آنان به زيور فضايل اخلاقى و معنوى قلمداد كرده، مى‌فرمايد:
«إِنَّما بُعِثْتُ لِأُتَمِّمَ مَكارِمَ الْأَخْلاقِ» «٢» من فقط برا تعليم و تربيت در اسلام (ج‌١) ٤٢ الف - هدف غايى ص : ٤٢ ى تكميل (و پرورش) مكارم اخلاقى برانگيخته شده‌ام.
هنگامى كه آن حضرت، مَعاذبن جبل را به سوى مردم يمن فرستاد، خطاب به او فرمود:
«عَلِّمْهُمْ كِتابَ اللَّهِ وَ أَحْسِنْ أَدَبَهُمْ عَلَى الْاخْلاقِ الصَّالِحَةِ» «٣» كتاب خدا را به آنان بياموز و تربيتشان را با اخلاق پسنديده، نيكو گردان.
على عليه السلام، ادب و تربيت صحيح را نيكوترين صفت انسان معرفى مى‌كند:
«الْأَدَبُ أَحْسَنُ سَجِيَّةٍ» «٤» ادب، بهترين خصلت (براى انسان) است.
در جاى ديگر، نياز انسان به آن را همانند نياز زراعت به آب باران دانسته، فرمود:
«انَّ لِذَوِى الْعُقُولِ مِنَ الْحاجَةِ إِلَى الْأَدَبِ كَما يَظْمَأُ الزَّرْعُ إِلَى الْمَطَرِ» «٥» نياز صاحبان عقل (انسانها) به ادب همانند نياز زراعت به باران است.