بى‌تربيت، فايده ندارد، بلكه گاهى مضر است، تربيت بى تعليم هم نمى‌شود، به نتيجه نمى‌رسد، اين دو تا بايد با هم باشند». «١» خداى تعالى در نخستين آيه‌اى كه بر پيامبر صلى الله عليه و آله نازل كرده است، با اشاره به همراهى تعليم و تربيت مى‌فرمايد:
«اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ ...» «٢» بخوان به نام پروردگارت.
امام خمينى (قدس سره) درباره اين آيه مى‌فرمايد:
«اختصاص اين اسم كه ربّ است، براى اينكه توجه به تربيت را بدهد به مردم». «٣» و در جاى ديگر مى‌فرمايد:
«اگر قرائت با اسم ربّ شد، اين هم پرورش است و هم آموزش، قرائت آموزش است، و با اسم وقتى كه شد، پرورش است». «٤» تقدم تربيت بر تعليم‌ تربيت، به دليل اهداف عالى و نتايج ارزشمند و پربارش، نقش اساسى و بنيادى را در ساختار وجودى فرد و جامعه ايفا مى‌كند و در پى آن است كه با پرورش و بارور ساختن استعدادهاى گوناگون انسان و ايجاد هماهنگى بين آنها، او را به سوى رشد و تعالى سوق دهد و جامعه بلكه جهانى، پر از ارزشهاى الهى و انسانى به وجود آورد. بدون شك، تربيت با اين گستردگى بر تعليم كه تنها به رشد و تقويت قواى فكرى و عقلانى انسان مى‌پردازد، مقدم است. اين تقدم نه از جهت زمانى، بلكه به خاطر ارزش و اهميت بسيار والاى تربيت است، مانند تقدم آخرت بر دنيا، كه هر چند از نظر زمانى، دنيا مقدم بر