«... حَرَّمَ اللَّهُ الزِّنا لِما فيهِ مِنَ الْفَسادِ مِنْ قَتْلِ النَّفْسِ وَ ذَهابِ الْانْسابِ وَ تَرْكِ تَرْبِيَةِ الْاطْفالِ» «١» خداوند زنا را به خاطر فسادهايى چون كشتار انسان و نابودى نسبها و ناديده گرفتن تربيت فرزندان، تحريم كرد.
جنبه اثباتى اين موضوع- يعنى پاكدامنى و نجابت پدر و مادر- نيز مورد تشويق و ترغيب رهبران معصوم بوده است. حضرت صادق (ع) در اين باره فرمود:
«طُوبى لِمَنْ كانَتْ امُّهُ عَفيفَةً» «٢» خوشا به حال كسى كه مادرش پاكدامن باشد! بهتر است اين بخش را بر اساس انواع وراثت استوار سازيم؛ يعنى روايات را در سه محور بهداشت جسمى، عقلى و اعتقادى و اخلاقى توزيع كنيم:
١- بهداشت جسمى‌ در اين باره فراوانى روايات از يك سو «٣» و محسوس بودن موضوع و به عهده گرفتن آن از جانب علوم تجربى از سوى ديگر، ما را از بحث و آوردن نمونه بى‌نياز مى‌سازد.
٢- بهداشت عقلى‌ قانون كلى پيشگيرى از ناهنجاريهاى فكرى و عقلى در سخن امير موّحدان على عليه‌السلام چنين آمده است:
«ايَّاكُمْ وَ تَزْويجَ الْحَمْقاءِ فَانَّ صُحْبَتَها بَلاءٌ وَ وَلَدَها ضِياعٌ» «٤» از ازدواج با زن احمق بپرهيزيد كه همنشينى با او ناگوار و فرزندش بى‌ارزش است.
از همين رهگذر، ازدواج با مرد لاابالى و شرابخوار مورد نهى قرار گرفته است.
حضرت صادق (ع) از رسول اكرم (ص) چنين نقل مى‌كند: