د- توجه به بعد اجتماعى‌ در اين بعد، اسلام روى نكاتى بسيار مهمّ دست گذاشته كه هيچ جامعه‌اى بدون آن به سعادت نخواهد رسيد، و بيان كننده روش برخورد فرد با ديگران و جامعه است. اينك به بعضى از آنها اشاره مى‌كنيم:
١- دستور به وحدت:
«وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَميعاً وَ لاتَفَرَّقُوا» «١» و همگى به ريسمان خداوند چنگ بزنيد و متفرّق نشويد.
٢- توصيه به برادرى:
«انَّمَا الْمُؤْمِنُونَ اخْوَةٌ» «٢» تنها مؤمنان با يكديگر برادرند.
٣- محكوم كردن تبعيض نژادى:
«يا ايُّهَا النَّاسُ انَّا خَلَقْناكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَ انْثى وَ جَعَلْناكُمْ شَعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا» «٣» اى مردم! ما شما را از يك زن و مرد آفريديم و شما را شعبه‌ها و قبيله‌هاى مختلف قرار داديم، براى اينكه يكديگر را بشناسيد.
٤- تقويت روح همكارى:
«تَعاوَنُوا عَلَى البِرِّ وَ التَّقْوى» «٤» همديگر را بر نيكوكارى و پرهيزكارى يارى دهيد.
برخوردارى از راه‌حلّهاى صحيح و عملى‌ ويژگى ديگر نظام تعليم و تربيت اسلامى، داشتن راه‌حلّها و برنامه‌هاى صحيح و