ما آسمانها و زمين و آنچه را ميان آنهاست، بازيگرانه نيافريديم، آنها را جز بحق نيافريديم، ولى بيشتر آنها نمى‌دانند.
و از زبان مؤمنان خردمند، چنين مى‌گويد:
«رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا» «١» پروردگارا اين (آسمان و زمين) را بيهوده نيافريدى.
«رَبُّنَا الَّذى‌ اعْطى كُلَّ شَىْ‌ءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى‌» «٢» پروردگار ما كسى است كه به همه چيز، آفرينش داده، سپس هدايتش كرده است.
شهيد مطهرى در اين باره مى‌نويسد:
«جهان ما جهان هدفدار است؛ يعنى در درون موجودات، كششى به سوى هدف كمالى‌شان موجود است و «هدفدارى» همان هدايت الهى است.» «٣» بنابراين، جهان هستى از دنياى شگفت‌انگيز اتمها گرفته تا زندگى مرموز جانداران دريا و خشكى و سپر سرسام آور كرات آسمانى و ... همه و همه در بستر تكامل، به سوى هدف پيش مى‌روند و پديده‌اى بدون هدف، آفريده نشده است.
عقل سليم نيز در اين باره چنين نظر مى‌دهد: خداوندِ هستى آفرين، حكيم و داناى مطلق است كه هيچ‌گونه بيهوده‌كارى و مهمل‌آفرينى به آستان مقدسش راه ندارد، پس هر چه او آفريده از روى دانش و حكمت‌است و آفرينشى چنين، هرگز لغو و بيهوده‌نيست و به‌گفته شهيدمطهرى:
«جهان از يك مشيّت حكيمانه پديد آمده است و نظام هستى بر اساس خير و جود و رحمت و رسانيدن موجودات به كمالات شايسته آنها استوار است.» «٤» ب- هدفدارى حيات انسان‌ انسان يكى از پديده‌هاى جهان آفرينش است كه هدفدار بودن آنها را در بخش پيش‌