تربيت دينى فرزندان - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ١٦
يادگيرنده را پرورش داده و شكوفا سازد و قدرت ابتكار و تجزيه و تحليل مطالب را در او زنده گرداند، در اين صورت تعليم واقعى را انجام داده است و رسالت اصلى خويش را تحقّق بخشيده است. شهيد مطهرى (ره) مىنويسد:
«هدف تعليم بايد بالاتر باشد. معلّم بايد نيروى فكرى متعلم را پرورش بدهد و او را به سوى استقلال رهنمون شود. بايد ابتكار او را زنده كند.» «١» بنابراين، تعليم واقعى آن است كه معلم به عنوان راهنما و راهبر به يادگيرنده كمك كند، تا قواى فكرى و عقلى او پرورش يافته و به درك صحيح مطالب نايل آيد و با كمك استعدادها و نيروهاى درونىاش به صورت شايسته، شخصيت عقلانى او را شكل داده و قوه ابتكار و استقلال فكرى را در او به وجود آورد.
آثار تعليم تعليم واقعى كه همراه با رشد عقلانى و پرورش و استقلال فكرى است، آثار ارزشمندى دارد، كه نتايج پربار آن، شامل فرد و جامعه مىگردد. در اينجا به برخى از آنها اشاره مىكنيم:
١- شخصيت فكرى و عقلانى يادگيرنده را رشد مىدهد و قوّه ابتكار را در او زنده و تقويت مىكند.
٢- قوّه تجزيه و تحليل صحيح مسائل را در متعلم تقويت كرده و بگونهاى شايسته رشد مىدهد و او را از قضاوتهاى ناحق و عجولانه باز مىدارد.
٣- دانشآموز را چنان منطقى و مستدل بارمىآورد كه ديگر نمىتوان بسادگى او را وادار ساخت تا از آنچه كه آموخته است، دست بردارد و به تقليد كوركورانه بپردازد.
تعريف تربيت تربيت از نظر لغوى عبارت است از تغذيه، عهدهدار شدن مراقبت كودك و سرپرستى او. «٢» اما از نظر اصطلاحى تعريفهاى بسيارى از سوى دانشمندان براى آن ارائه شده