خلاصه‌ مدرسه، دومين محيطى است كه در تعليم و تربيت مؤثر است.
سابقه مدرسه، در تاريخ اسلام، به سال دوم هجرى (پس از جنگ بدر) برمى‌گردد. در آن زمان رهبر اسلام، اسراى با سواد را تعليم و تربيت در اسلام (ج‌١) ١٤٤ «منابع و مآخذ» به سوادآموزى كودكان مسلمان ترغيب كرد.
مدرسه به موازات علم و دانش داراى اهميت است و با سواد شدن كودكان از حقوق اوليه آنان محسوب مى‌شود.
تأثيرپذيرى متعلم و متربّى از محيط مدرسه، امرى بديهى است. دو محور مهم تأثيرگذارى عبارت است از: همكلاسيها و مربّيان.
همشاگردان بايد افرادى سالم و بدور از انحراف فكرى و اخلاقى باشند تا تأثير منفى بر دانش‌آموز نگذارند.
مربيان مدرسه اعم از ناظم، مدير، معلم و ... نيز بايد از هر گونه انحراف فكرى و اخلاقى وارسته باشند، همچنين داراى صلاحيت علمى، درستى عقيده، تهذيب اخلاقى و سلامت سياسى باشند.
اجتماع، سومين عامل محيطى تربيتى است كه در نظام تربيتى اسلام از اهميت ويژه‌اى برخوردار است. برنامه سازنده اسلام در سالم سازى جامعه در دو بعد مثبت و منفى انجام مى‌گيرد.
پرسش‌ ١- ديدگاه رسول اكرم (ص) درباره تعليم كودكان را بنويسيد.
٢- مربيان، حداقل بايد داراى چه شرايطى باشند؟
٣- نقش جامعه را در تربيت افراد توضيح دهيد.
٤- اسلام براى سالم سازى جامعه چه تدابيرى انديشيده است؟