تربيت دينى فرزندان - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ١٢٩

«لاتَجْعَلَنَّ اكْثَرَ شُغْلِكَ بِأَهْلِكَ وَ وَلَدِكَ ...» «١» بيشتر وقت خود را صرف زن و فرزند مكن در اينجا مراد از اشتغال، آن است كه پدر نبايد بيشتر وقت خود را صرف زن و فرزند كند، چه از طريق اظهار علاقه و محبت زياد و چه از طريق پركردن وقت خود براى تأمين نيازهاى آنها؛ زيرا شدت علاقه به زن و فرزند و زياده‌روى در محبت آنها علاوه بر آثار منفى براى فرزندان، انسان را از خدمات اجتماعى و ... بازمى‌دارد. صرف تمام وقت براى تأمين نيازهاى آنها نيز انسان را از برنامه‌هاى عبادى و شخصى بازمى‌دارد. ازاين‌رو، در حديث مزبور امام (ع) سفارش مى‌كند كه در حد اعتدال و متعارف، خود را به آنها مشغول سازيد.
* مسؤوليتِ خانواده‌ خانواده داراى اركانى است كه عبارتند از: پدر، مادر، فرزندان. اسلام جهت رسيدن به اهداف تربيتى خود براى هر كدام از اين اركان وظايفى مقرر كرده است كه بكاربستن آنها، انسان را در برقرارى و استحكام پيوند همه جانبه خانواده كمك مى‌كند. در اينجا وظايف پدر و مادر را به اختصار شرح مى‌دهيم:
مسؤوليتهاى پدر و مادر: پدر خانواده علاوه بر مسؤوليت امور اقتصادى و تهيه نيازهاى زندگى، مسؤوليت تربيت فرزندان را ني تعليم و تربيت در اسلام (ج‌١) ١٣٥ ٢ - مدرسه ص : ١٣٥ ز به عهده دارد.
امام على (ع) در اين باره به فرزند خود امام حسن (ع) مى‌فرمود:
«وَجَدْتُكَ بَعْضى بَلْ وَجَدْتُكَ كُلى حَتَّى كَأَنَّ شَيْئاً لَوْ اصابَكَ اصابَنى وَ كَأَنَّ الْمَوْتَ لَوْ اتاكَ اتانى، فَعَنانى مِنْ امْرِكَ مايُعْنينى مِنْ امْرِ نَفْسى» «٢» من تو را بخشى از وجود خود، بلكه تمام وجود خويش يافتم تا بدانجا كه اگر براى تو پيشامدى مى‌شد، گويى براى من پيش آمده است و اگر مرگ به سراغ تو مى‌آمد، گويى به سراغ من آمده است، از اين رو نسبت به كارهايت همان گونه مراقبت داشتم كه به كارهاى خويش توجه مى‌كردم.