واقعيتى است كه اسلام بدان توجه داشته و هشدار داده است كه مربيان جامعه- از جمله پدر و مادر- آينده سازان را از نقاط مثبت محيط بهره‌مند و از نقاط ضعف آن، دور سازند.
رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌فرمود:
«كُلُّ مَوْلُودٍ يُولَدُ عَلَى الْفِطْرَةِ حَتَّى يَكُونَ ابَواهُ يُهَوِّدانِهِ اوْ يُنَصِّرانِهِ» «١» هر نوزادى بر فطرت (توحيدى) متولد مى‌شود، تا اينكه پدر و مادرش او را يهودى يا مسيحى مى‌كنند.
امام خمينى در شرح اين حديث مى‌فرمايد:
«... همان فطرت انسانيت، فطرت صراط مستقيم، فطرت اسلام، فطرت توحيد است، و اين تربيتهاست كه يا همين فطرت را شكوفا مى‌كنند يا جلوى شكوفايى فطرت را مى‌گيرند.» «٢» اين حديث پيامبر (ص)، يكى از احاديث بيشمارى است كه پيرامون اين موضوع پراهميت، صادر شده و همه جزئيات سالم‌سازى محيط خانواده و پالايش آن از آلودگيها را ترسيم كرده است كه بخش كوچكى از آن را تا انتهاى درس ملاحظه خواهيم كرد.
* محبّت در خانواده‌ محبّت در خانواده از امورى است كه نقش مؤثرى در تربيت و تكامل شخصيت فرد ايفا مى‌كند. فرزند بايد در خانواده مورد مهر و محبّت قرار گيرد تا آمادگى لازم را جهت اداره زندگى آينده خود پيدا كند و از پديدار شدن عقده‌هاى مختلف در او جلوگيرى شود. پيامبر اسلام (ص) در اين باره مسلمانان را به مهرورزى نسبت به كودكان خود دستور مى‌دهد و مى‌فرمايد:
«احِبُّوا الصِّبْيانَ وَ ارْحَمُوهُمْ ...» «٣» به كودكان محبت كنيد و آنها را مورد ملاطفت قرار دهيد.
پيامبر اكرم (ص) درباره ضرورت و اهميت وجود محبت در خانواده فرمود: