در فقه اسلامى نيز قوانين متعددى پيرامون اين موضوع آمده كه بيشتر در صدد ممنوع كردن رابطه مسلمانان با مشركان و اهل كتاب است. چنين قوانينى برگرفته از آيات قرآن و روايات معصومين (ع) است.
محمّد بن مسلم مى‌گويد: از امام باقر عليه السلام پرسيدم: آيا مرد مسلمان مجاز است، با زنى مجوسى ازدواج كند؟ پاسخ داد: نه ليكن اگر كنيزى مجوسى دارد، آميزش با او بى‌اشكال است و ليكن نبايد از او بچه‌دار شود. «١» حسين بشّار گويد: به امام رضا عليه السلام نوشتم: خويشاوندِ بداخلاقى دارم كه به خواستگارى دخترم آمده [نظر شما چيست‌]؟ امام پاسخ داد: اگر بداخلاق است، به او زن نده. «٢» چنان كه روشن است، آيات و روايات ازدواج مسلمانان با كج‌انديشان و بداخلاقان را ممنوع كرده‌اند. يكى از علتهاى مهم اين ممنوعيت نيز در رابطه با توليد نسل است. اين گونه پيشگيريها از يكسو و سفارشهاى فراوان از جانب ديگر گوياى اهميت ويژه‌اى است كه آيين حيات‌بخش اسلام براى اصلاح و كنترل مسايل تربيتى در نظر گرفته است.
اميد است اين مختصر، راهگشاى بهره‌مندى بيشترى از اين قبيل رهنمودها گردد.