«... لَيْسَ عَلَى الْامامِ الَّا ما حُمِّلَ مِنْ امْرِ رَبِّهِ: الْابْلاغُ فِى الْمَوْعِظَةِ، وَ الْاجْتِهادُ فِى النَّصيحَةِ وَ الْاحْياءُ لِلسُّنَّةِ وَ اقامَةُ الْحُدوُدِ عَلى‌ مُسْتَحَقّيها وَ اصْدارُالسُّهْمانِ عَلى‌ اهْلِها» «١» تحميلى بر امام نيست مگر قيام به آنچه پروردگارش به او امر كرده:
ابلاغ در موعظه (و به صورت رسا و بقدر كافى موعظه كردن)، كوشش نمودن در خيرخواهى (تمام تلاش خود را براى خيرخواهى به كار گرفتن)، احياى سنّت، اجراى حدود بر آن كس كه سزاوار آن است، و رساندن سهام (بيت المال) به اهلش.
از مجموعه آيات و روايات ياد شده و ديگر مواردى كه در اين زمينه موجود است، «٢» وظايف و مسؤوليت‌هاى حاكم اسلامى روشن مى‌شود.