ولايت فقيه - كريمی، جعفر - الصفحة ٤٨

دريافت و ابلاغ وحى، در تمام شؤون پيامبر و از جمله رهبرى امت اسلامى، جانشين آن بزرگوار هستند.
رسول اكرم صلى الله عليه و آله فرمود:
«الْفُقَهاءُ امَناءُ الرُّسُلِ ما لَمْ يَدْخُلُوا فِى الدُّنْيا. قيلَ يا رَسُولَ اللَّهِ وَ ما دُخُولُهُمْ فِى الدُّنْيا؟ قالَ: اتِّباعُ السُّلْطانِ، فَاذا فَعَلوُا ذلِكَ فَاحْذَرُوهُمْ عَلى‌ دينِكُمْ» «١» فقها، امانتدار پيامبرانند تا زمانى كه در دنيا وارد نشده باشند.
پرسيدند: اى رسول خدا صلى الله عليه و آله ورود آنان به دنيا چگونه است؟ فرمود:
اطاعت از پادشاهان، اگر به اين كار پرداختند، از آنان بر دينتان بترسيد.
در اين روايت، فقها به عنوان افراد مورد اعتماد و امانتدار معرّفى شده‌اند. اين بدان معنى است كه فقهاى عادل، موظفند كلّيه امورى را كه بر عهده پيامبران است، انجام دهند. از اين رو مى‌توان گفت: فقها در اجراى قوانين، فرماندهى سپاه، اداره جامعه، دفاع از احكام و مملكت اسلامى، قضاوت و ... مورد اعتماد پيامبران بوده و مأمور به انجام آن هستند.
على بن حمزه از امام موسى بن جعفر عليه السلام نقل كرده كه آن حضرت ضمن بيان اينكه با مرگ مؤمن فقيه، شكافى در اسلام پيدا مى‌شود كه هيچ چيز آن را جبران نمى‌كند، فرمود:
«لِانَّ الْمُؤْمِنينَ الْفُقَهاءَ حُصُونُ الْاسْلامِ كَحِصْنِ سُورِ الْمَدينَةِ لَها» فقيهان مؤمن دژهاى اسلامند. بسان دژها وقلعه‌هاى اطراف شهر.
در اين حديث، امام كاظم عليه السلام نگهبانى و حفاظت از عقايد و احكام اسلام را يكى از وظايف فقها شمرده و روشن است كه تشكيل حكومت اسلامى و قرار گرفتن فقيه در رأس امور جامعه، بهترين نوع حفاظت از حريم اسلام است. زيرا اگر فقيهى عزلت گُزيند و امور حكومتى را در دست نگيرد و در هيچ يك از امور اجتماعى و قضايى و سياسى‌