در دست دارد، «بخيل» باشد كه در آن صورت به اموال آنان آزمند مى‌گردد، و نه «ناآگاه و جاهل»، كه با نادانى خود آنان را به گمراهى مى‌كشاند، و نه «جفاكار» كه با جفاى خويش، رابطه خود را با آنان مى‌گسلد، و نه «حيف و ميل كننده اموال» كه در آن صورت دسته‌اى را به خود نزديك كرده و دسته ديگرى را طرد مى‌كند و نه «رشوه خوار در قضاوت» كه حقوق را پايمال كرده و حق را در غير جايگاه آن نگه مى‌دارد، و نه «تعطيل كننده سنّت» كه امت را به سوى هلاكت سوق مى‌دهد. «١» به موجب اين اصول اسلامى است كه قانون اساسى، در اصل يكصد و نهم، «عدالت و تقواى لازم» را از شرايط و صفات حاكم و رهبر معرفى مى‌كند.