برگرفتن معارف غيبى و ابلاغ آن به مردم، محدود كردن اهداف رسالت است زيرا وجود قوانين پيشرفته و برنامه‌هاى ايده‌آل، بدون اجراى صحيح آن، هيچ اثرى در جامعه نخواهد داشت و كسى براى اجراى آن از شخص قانونگذار شايسته‌تر نيست.
افزون بر آن، آميختگى و معيّت در منصب نبّوت از قرآن هم استفاده مى‌شود:
«لَقَدْ ارْسَلْنا رُسُلَنا بَالْبَيِّناتِ وَ انْزَلْنا مَعَهُمُ الْكِتابَ وَ الْميزانَ لِيَقوُمُ النَّاسُ بِالْقِسْطِ وَانْزَلْنَا الْحَديدَ فيهِ بَأْسٌ شَديدٌ ...» «١» ما رسولان خود را با دلايل روشن فرستاديم، و با آنها كتاب (آسمانى) و ميزان (شناسايى حق از باطل و قوانين عادلانه) نازل كرديم. تا مردم قيام به عدالت كنند و آهن را نازل كرديم كه در آن نيروى شديد است.
انبيا به يك دست چراغ دارند و به دست ديگر، شمشير. هدف اصلى اين شمشير حمله ابتدايى نيست بلكه براى آن است كه اگر كسى بخواهد چراغ دين را خاموش كند، او را از اين تباهى باز دارند. «٢»