با توجه به تعبيراتى كه در روايات آمده، از قبيل: «فَلِلْعَلوامِ أَنْ يُقَلِّدُوهُ» «١» بر عوام مردم است كه از او پيروى و تقليد كنند، «فَانّى‌ قَدْ جَعَلْتُهُ عَلَيْكُمْ حاكِمًا» «٢» پس من او را بر شما حاكم قرار دادم و «فَانَّهُمْ حُجَّتى‌ عَلَيْكُمْ» «٣» آنان حجّت من بر شما هستند، استفاده مى‌گردد كه امامان معصوم عليهم السلام از جانب خود، فقها را در منصب‌هاى سه‌گانه فتوا، قضاوت و رهبرى مسلمانان به طور عام، منصوب كرده‌اند نه اين كه به مردم واگذارده باشند كه فقيه را حاكم و قاضى خود قرار دهند و بازگشت چنين انتصابى به نصب از جانب پيامبر صلى الله عليه و آله و خداوند سبحان مى‌باشد. در درس آينده، دلايل انتصاب فقها، در منصب‌هاى سه گانه، خواهد آمد.