ولايت فقيه - كريمی، جعفر - الصفحة ٣٦

پس مقارن ساختن ولايت على با ولايت خدا و رسول خدا در حديث غدير، نشانگر سنخيّت كامل آنهاست يعنى ولايت پيامبر صلى الله عليه و آله و على عليه السلام هر دو از يك منبع سرچشمه مى‌گيرد و حوزه كارايى هر دو يكى است و قرآن هم ولايت على عليه السلام را بر همين مبنا معرفى مى‌كند و مى‌فرمايد:
«انَّما وَليُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسوُلُهُ وَ الَّذينَ امَنوُا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلوةَ وَ يُؤْتوُنَ الزَّكوةَ وَ هُمْ راكِعوُنَ»» سرپرست و ولىّ شما، تنها خداست و پيامبر او و آنها كه ايمان آورده‌اند، همانها كه نماز را بر پا مى‌دارند و در حال ركوع، زكات مى‌دهند.
در اين آيه ولايت خدا، ولايت رسول خدا و حضرت على عليه السلام در يك رديف قرار گرفته است. چنين ولايتى است كه «اكمال دين»، «اتمام نعمت» و «رضايت الهى» را به دنبال دارد:
«... الْيَومَ اكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ وَ اتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتى‌ وَ رَضيتُ لَكُمُ الاسْلامَ ديناً ...» «٢» امروز دين شما را تكميل كردم و نعمت خود را بر شما تمام نمودم و اسلام را به عنوان آيين (جاودان) پذيرفتم.
استمرار ولايت‌ طبق عقيده شيعه، اين ولايت كبرى‌ از امام على عليه السلام به فرزندش امام حسن عليه السلام و از او به برادرش امام حسين عليه السلام و از او به فرزندانش انتقال يافت و اينك حضرت ولى عصر (عج) عهده دار اين مقام است. و چون اين مقام به دستور خدا در اين خاندان ثابت شده اطاعت از آنان به حُكم خدا واجب و سرپيچى از آنان، نافرمانى خدا و معصيت است. چنانكه در قرآن آمده است: