ولايت فقيه - كريمی، جعفر - الصفحة ٤٥
ولايت فقيه ٤٩ هدف مشترك ص : ٤٩ ولايت فقيه تداوم امامت هنگامى كه خداى عزّ و جلّ آدم ابوالبشر را به زمين فرود آورد، اسباب سعادت را براى او فراهم ساخت و راه تكامل را براى او هموار و او را به آن راهنمايى كرد، تا چنان شود كه زندگى پاكيزهاى داشته باشد و خوشبخت روزگار بگذراند، و اين امكان براى او فراهم شود كه به مقام قرب و منازل كرامت بازگردد. براى اين مقصود در ميان فرزندان آدم پيامبران خود را پياپى روانه كرد وكتابهاى خود را برايشان نازل ساخت. پيامبران نيز به آموزش و پرورش مردمان پرداختند و همگان را- با كوشش و نشاط و فداكارى- به دين خدا دعوت مىكردند، تا مردمان به اجراى قسط و عدالت برخيزند. و با جبّاران و طاغوتان به مبارزه برمىخاستند، تا دانش و دادگرى و نيكوكارى بر روى زمين و در همه مناطق و محيطها گسترش يابد.
پيامبران جانشينانى نيز داشتند. كه در همه تكاليف ومسؤوليتها به جاى آنان عمل مىكردند. و مقصود از اين امر (وصايت و جانشينى) دوام يافتن گسترش تعليمات الهى و نشر رسالتهاى آسمانى و استحكام يافتن اصول عدالت اجتماعى بود. رسالتهاى الهى بدين گونه يكى در پى ديگرى به مردم زمين مىرسيد، تا آن گاه كه به دوران ختم نبوت و پايان يافتن نزول وحى رسيد. و اين كار با بعثت خواجه و مولا و پيامبر ما محمّد صلى الله عليه و آله بزرگ رسولان و خاتم پيامبران صورت گرفت.
او با تمام توان به تبليغ، توسعه و استحكام دين خود قيام كرد و آنچه را كه خدا بر عهده وى گذاشته بود به انجام رسانيد تا سرانجام با نصب على عليه السلام به جانشينى خود، مكتب خود را به كمال نهايى رسانيد تا دين خدا بىمراقب نماند و مسلمانان بدون رئيس