ولايت فقيه - كريمی، جعفر - الصفحة ٣٧

«يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنوُا اطيعوُا اللَّهَ وَ اطيعوُا الرَّسوُلَ وَ اولِى الامْرِ مِنْكُمْ ...» «١» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد اطاعت كنيد خدا را و اطاعت كنيد پيامبر خدا را و اولوالامر [: اوصياى پيامبرتان‌] را.
هنگامى كه اين آيه نازل شد جابر بن عبدالله انصارى به خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله رسيد و عرض كرد: يا رسول الله! اين آيه ما را به اطاعت كسانى در كنار اطاعت شما امر مى‌كند [يعنى آيه با يك امر، اطاعت رسول و فرمانداران خدايى را لازم مى‌كند] اينها چه كسانى هستند كه اطاعتشان همانند اطاعت شما بر ما واجب است؟ پيامبر فرمود:
اوّلين آنان على عليه السلام است بعد حسن، بعد حسين، بعد على بن‌حسين عليه السلام ... و تا آخر دوازده امام را پيامبر براى جابر اسم برد. «٢» نكته مهم آنكه در اين آيه اطاعت رسول و اولى الامر، به طور يكسان و مطلق، الزام شده است. چنين طاعتى فقط مخصوص معصومين عليهم السلام است. چرا كه تنها معصومين عليهم السلام هستند كه هيچ گاه عمدا" يا سهوا" حكم خدا را عوض نمى‌كنند. اين كه قرآن، پيروى از آنان را با اطاعت از پيامبر در يك رديف ذكر مى‌كند. دليل بر اين است كه «اولى الامر» نيز مانند پيامبر داراى ملكه عصمت هستند. «٣» و اين حقيقت در كلمات امامان به صراحت آمده است حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد:
«نَحْنُ قَومٌ فَرَضَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ طاعَتَنا» «٤» ما گروهى هستيم كه خداوند متعال اطاعت ما را بر شما واجب كرده است.
پس ولايت امام معصوم عليه السلام همانند ولايت پيامبر خداست چه در بُعد سياسى و زعامت، چه در بُعد تشريع و تبيين احكام، و چه در مقام قضا و حكميّت. چنان كه امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:
«اتَّقوُا الْحُكوُمَة، فَانَّ الْحُكوُمَةَ لِلِامامِ الْعالِمِ بِالْقَضاءِ الْعادِلِ فِى الْمُسْلِمينَ‌