ولايت فقيه - كريمی، جعفر - الصفحة ٢٧

ولايت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله‌ از مطالعه مجموع قوانين اجتماعى و سياسى اسلام بر مى‌آيد كه خداوند متعال خواستار آن است كه افراد بشر در مراحل مختلف زندگى خود، داراى تشكيلات منسجم و منظمى باشند و از گرايش‌هاى گوناگون و وابستگى‌هاى مردمى رهايى يابند. بدين منظور پيامبرانى را برانگيخته تا حكومت تشكيل دهند و مردم را به طور مستقيم يا توسط نمايندگان خاصّ خويش زير ولايت خود بگيرند. برخى از آنان نيز در حدّ استعداد و پذيرش مردم، به مقتضاى زمان و مساعدت عمومى، نظام مخصوص و حكومتى هر چند بسيار محدود تشكيل دادند كه آخرين آنان حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله بود. ايشان پس از ابلاغ رسالت و استحكام آن به تشكيل نظام حكومتى همّت گماشت و زمامدارى و اداره امور سياسى را به دست گرفت.
دليل‌ها و نمونه‌ها در حيات رسول گرامى صلى الله عليه و آله به مواردى از دستورها و كارهاى آن حضرت بر مى‌خوريم كه هر يك به نوبه خود نمونه‌اى از ولايت وى در شؤون مختلف مردم و دليل گويايى بر حكومت اوست. از جمله:
١- انتخاب وزير:
پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله در آغاز دعوت خود و در نخستين روزهاى بعثت، حضرت على عليه السلام را وزير و جانشين خود معرفى كرد. اگر وظيفه آن حضرت تنها آوردن كتاب آسمانى و نشر و تبليغ آن در جامعه و وعظ و خطابه و توصيه‌هاى اخلاقى و عرفانى به مردم بود و اگر در صدد تشكّل و حكومت نبود در سرآغاز نبوت خود، نيازى به تعيين‌