ج- ربوبيّت تكوينى و تشريعى:
اصل ديگرى كه لزوم حاكميت خداوند و ضرورت پيروى از او را به دنبال دارد، اعتقاد به «توحيد در ربوبيّت» است. زيرا يكى از شؤون و مراتب توحيد «ربوبيّت مطلق خداوند» است؛ يعنى خداوند پرورش دهنده و تدبير كننده تمام شؤون موجودات هستى و از جمله انسان بوده و علاوه بر آفرينشِ آنها، اداره امور و رساندن هر موجود به كمال مطلوب خود را نيز بر عهده دارد. انسان موحّد علاوه بر اعتقاد به آفريدگار يكتا، «ربوبيّت تكوينى» جهان را نيز تنها از آنِ او مى‌داند. و آنچه را بايد در خصوص انسان معتقد گردد، اختصاص «ربوبيّت تشريعى» به خداوند است.
يعنى فقط بايد از خداى متعال، بدون چون و چرا اطاعت كرده، تنها تسليم او باشد و حق امر و نهى را مخصوص او بداند يا كسانى كه از طرف او تعيين و دستورهاى آنان به اذن او منتهى شود. و گرنه كسى به طور مستقلّ حق امر و نهى به بندگان خدا راندارد.
پس، از آنجا كه خداوند «ربّ جهان» است و پرورش جسم و جان انسان نيز به دست او است، انسان نيز بايد همانند تمامى موجودات در سراسر هستى، تنها مطيع خدا باشد و آيينى غير از آيين الهى را نپذيرد و به حاكميّت و حكومت مطلق خداوند گردن نهد.