ولايت فقيه - كريمی، جعفر - الصفحة ١٩

مبناى حيات معقول و به صورت صحيح تأمين مى‌كند. هدف زيست جمعى نيز اين بود كه انسانها هر چه بيشتر و بهتر به كمالات مادى و معنوى خود برسند. حال مى‌گوييم:
قانون مطلوب، قانونى است كه به تكامل مادى و معنوى تمام افراد جامعه كمك كند و همه ابعاد وجودى انسان را در بربگيرد، زيرا اگر قانونى براى قشرى از جامعه مفيد باشد و منافع گروه خاصى را تأمين كند، ولى اقشار ديگر محروم بمانند- خواه اقليت باشند، خواه اكثريت- چنين قانونى مطلوب نخواهد بود.
پس يكى از ويژگى‌هاى قانون اين است كه بايد براى منافع همه انسانهايى كه در آن جامعه زندگى مى‌كنند مفيد و مؤثّر باشد و به بهترين شكل، منافع آنها را تأمين كند.
ويژگى ديگر قانون مطلوب اين است كه نه تنها منافع مادى انسان‌ها را برآورده كند، بلكه زمينه رشد معنوى آنها را نيز فراهم آورد. زيرا در بينش اسلامى، انسان موجودى است با ابعاد مادى و روحى، و جنبه اصلى وجود او همان بعد روحى است و ماده و بدن وسيله‌اى براى تكامل بعد معنوى است.
پس بايد قوانين اجتماعى انسان، به گونه‌اى تدوين شود كه منافع معنوى و تكامل روحى وى را نيز تأمين كند يا حداقل به گونه‌اى باشد كه منافاتى با تكامل معنوى و روحى او نداشته باشد. بنابراين، قانونگذار بايد از علم بى نهايت به تمام مصالح فردى اجتماعى، جسمى، روحى، مادى و معنوى انسان برخوردار باشد تا بتواند قانونى وضع كند كه همه ابعاد وجودى انسان را شامل شود و اين ويژگى تنها در خداى متعال وجود دارد. پس حق قانونگذارى براى زندگى بشر تنها از آن اوست. قرآن مجيد مى‌فرمايد:
«قُلِ اللَّهُ يَهْدِى‌ لِلْحَقِّ، افَمَنْ يَهْدى‌ الَى الْحَقِّ احَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ امَّنْ لَّا يَهِدِّى‌ الَّا انْ يُهْدَى‌» «١» بگو: «تنها خدا به حق هدايت مى‌كند! آيا كسى كه هدايت به سوى حق مى‌كند براى پيروى شايسته‌تر است، يا آن كس خود هدايت نمى‌شود مگر هدايتش كنند؟ شما را چه مى‌شود، چگونه داورى مى‌كنيد؟!»